Siema! Jeśli choć raz w życiu byłeś na siłowni, na pewno widziałeś na ścianie plakat faceta z bicepsem wielkości głowy przeciętnego człowieka. Tak, mowa o Arnoldzie Schwarzeneggerze – ikonie „Złotej Ery” kulturystyki.
Zastanawiałeś się kiedyś, jak jeden chłopak z małej austriackiej wioski stał się najlepiej zbudowanym człowiekiem na świecie? Usiądź wygodnie, bo mam dla Ciebie garść konkretów, przemyśleń i… brutalnej prawdy o tym, jak powstawała ta legendarna sylwetka.
1. Treningowy hardcore, czyli 5 godzin na siłowni
Arnold nie bawił się w półśrodki. Podczas gdy my czasami szukamy wymówek, żeby odpuścić trening w deszczowy dzień, on trenował dwa razy dziennie, sześć dni w tygodniu, spędzając na siłowni nawet do 5 godzin!
Jego flagową metodą był tak zwany split, czyli dzielenie partii mięśniowych. Każdą grupę mięśni katował 2-3 razy w tygodniu. Stosował ogromną objętość treningową, dropsety, serie łączone i zasadę „szokowania mięśni” – czyli ciągłego zmieniania ćwiczeń, żeby organizm nigdy nie przyzwyczaił się do wysiłku.
2. Jedzenie za trzech
Żeby zbudować taką masę, Arnold musiał jeść jak maszyna. Podstawą jego diety były ogromne ilości białka (głównie wołowina, kurczak, jajka i ryby) oraz szejki proteinowe, które w tamtych czasach smakowały pewnie jak cement, ale robiły swoją robotę. Arnold nie liczył obsesyjnie każdej kalorii, ale dbał o to, by jego organizm miał stały dopływ budulca do regeneracji po morderczych treningach.
3. Wizualizacja i głowa ze stali
To, co wyróżniało Arnolda, to jego psychika. On nie tylko podnosił ciężary – on wizualizował swój sukces. Kiedy ćwiczył bicepsy, wyobrażał sobie, że rosną do rozmiarów gór. Brzmi to trochę kosmicznie, ale ta niezłomna wiara w sukces i potężna koncentracja pozwalały mu przekraczać bariery bólu, na których inni wymiękali.
Porozmawiajmy o słoniu w pokoju: Temat sterydów 💉
No dobrze, ale bądźmy ze sobą całkowicie szczerzy. Kiedy patrzymy na te monstrualne, a zarazem idealnie wyrzeźbione mięśnie, w głowie zapala się lampka. I tu dochodzimy do moich osobistych przemyśleń na ten temat.
Mimo że Arnold włożył w swoją sylwetkę gigantyczną, nieludzką wręcz pracę, wylewając na siłowni litry potu przez długie lata, to nie oszukujmy się – nie zrobił tego tylko na kurczaku z ryżem. Arnold sam po latach otwarcie przyznał, że brał testosteron oraz sterydy anaboliczne (takie jak kultowy Dianabol).
W tamtych czasach (lata 60. i 70.) te środki były legalne, słabiej zbadane i traktowane po prostu jako kolejne narzędzie w drodze na szczyt. Oczywiście dopoping nie ćwiczył za niego – bez morderczych treningów i rygorystycznej diety te środki nic by nie dały. Jednak to właśnie anaboliki pozwoliły mu przesunąć granice ludzkiej genetyki, przyspieszyć regenerację do maksimum i zbudować formę, która do dziś dla naturalnego sportowca jest po prostu nieosiągalna.
Warto o tym pamiętać, żeby nie wpadać w kompleksy i mieć realistyczne podejście do własnego ciała.
Czego możemy się od niego nauczyć?
Niezależnie od tematu dopingu, Arnold to wzór czystej determinacji i etyki pracy. Pokazał, że bez jasnego celu i całkowitego poświęcenia nie da się osiągnąć wielkich rzeczy.
A Ty co myślisz o jego podejściu? Czy według Ciebie otwarte mówienie o sterydach umniejsza jego sukcesom, czy wręcz przeciwnie – pokazuje, jak brutalny to sport?
Daj znać w komentarzach, a jeśli podobał Ci się ten wpis, podeślij go kumplowi z siłowni! Udany treningów i do zobaczenia w kolejnym poście! 💪